Wintertrektocht Brabant – Sneeuw!

Een wintertocht zonder sneeuw is als een fiets zonder fietsbel: het is niet nodig, maar het is ook niet af. We hadden dus met zorg voor een weekend met hoge sneeuwgarantie gekozen, gebeden, geofferd. En toen mocht het toch zo zijn!

Fietsen over opgevroren bandensporen

Het was al wat koud toen we vrijdagnacht op de camping in Eindhoven verzamelden. De mevrouw van de receptie verklaarde ons voor gek, ik verklaarde mezelf voor gek en we verklaarden vooral Ruben voor gek, die een slaapzak met comforttemperatuur +10 had en zijn muts vergeten was. Ruben op trillende benen naar bed (van angst, niet van de kou), maar het bleek best mee te vallen. ’s Ochtends vroeg ik me af waarom mijn tent zo klein leek. Het doek drukte op mijn hoofd en tenen. Ik ritste het buitendoek open, en ontdekte zo’n tien centimeter sneeuw. De volgende tien centimeter dwarrelde nog uit de lucht.
Jasper had er al een korte rit naar de supermarkt op zitten. Het resultaat: twee gecrashte auto’s (niet zijn schuld) en havermout. Met een warme hap begon de tocht.

Havermoutpap koken in de sneeuw

Fietsen door de sneeuw is een vak apart. Het deed me een beetje aan de gravelwegen in Australië denken, alleen dan dertig graden kouder. Eng is het niet, en er is niemand echt uitgegleden, maar zwaar is het wel. Met verkrampte vingers probeerden we onze pakezels in bedwang te houden en toch nog wat vaart te maken.
We hadden het ultieme winterweer: sneeuw, temperaturen rond het vriespunt en een waterig zonnetje. Vlak voor de zon onderging, begon de sneeuw te verdampen en steeg een dunnen mist op tussen de sparren. Het landschap zag er sprookjesachtig uit.

Was het dan niet koud? Natuurlijk was het koud! De helft van de tijd voelde ik mijn tenen of handen niet en met vier lagen kleren en twee mutsen was het in de slaapzak net te doen. Maar dat is toch de charme van winterkamperen? Ik was wel een stuk beter voorbereid dan eerdere keren (al doende leert men), met een donzen jas, waterdichte wanten en dikke wollen sokken. Een beetje valsspelen was er dus wel bij.

Besneeuwde tenten en fietsen

Na twee nachten en twee dagen fietsen was het ook wel weer mooi geweest. Aan het einde van de zondag zaten we meer in het café dan op het zadel. De opgevroren bandensporen waren toen ook niet echt leuk meer. Over de autoweg raceten we naar Maastricht, waar ons een groot genot wachtte: een verwarmde trein.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s