Fietweekend Markermeer – Zwoegen over dijken

DSC05991
Houtribdijk Enkhuizen-Lelystad

Ik had al tijden niet meer rond Amsterdam gefietst, en de rest van Noord Holland helemaal links laten liggen. Te vaak geweest, te veel gezien. Maar toen ik een route bedacht voor een fietsweekend van de Wereldfietser begon het toch weer te trekken. Het leek me interessant om over kilometers dijk te zwoegen. En zo kwam het dat zich afgelopen weekend elf man verzamelden in Waterland voor een rondje Markermeer.

Maar voor we overgaan naar BBQ’s en ijs eerst een stukje aardkundige geschiedenis. In 1170 sloeg de Allerheiligenvloed een open verbinding tussen het Almere en de Noordzee. Het water vrat zich een weg landinwaarts en vormde een binnenzee, die Zuiderzee werd genoemd. In de eeuwen die volgden, beukte het om zich heen. Regelmatig overstroomde de boel. Om de oprukkende zee te temmen, bedacht Hendrik Stevin al in de 17e eeuw dat ze drooggelegd moest worden. Maar pas in de 19e eeuw begon het idee serieuzere vormen aan te nemen met het voorstel van Cornelis Lely tot de aanleg van de Zuiderzeewerken. Uiteindelijk bracht de Stormvloed van 1916 het plan bovenaan de politieke agenda. Landaanwinning was het belangrijkste motief, maar het veiligheidsargument gaf uiteindelijk de doorslag. De Afsluitdijk werd aangelegd, de Noordoostpolder en Flevopolder drooggelegd, en de Houtribdijk gebouwd. Deze laatste was bedoeld om het Markermeer in te polderen, maar die fase is nooit voltooid.

Wat wel fijn is, anders hadden we niet kunnen zwemmen. Het was een graad of dertig toen we zaterdagmorgen vertrokken. Met een kleine zeventig kilometer voor de boeg, konden we op Mediterraans tempo fietsen: terrasje, bootje, zwemmen, luieren in de schaduw. Op een gemoedelijk tempo reden we aan het einde van de dag Enkhuizen binnen. Tot zover waren er vooral veel dijkjes, en viel het zwoegen wel mee. Paul was zelfs zo geïnspireerd dat hij besloot op een dijk te kamperen.

Paul kampeert op de dijk
Paul kampeert op de dijk

Wat weinigen zich waarschijnlijk – verhit en bezweet – beseften, is dat we de laatste twintig kilometer over het vroegste grootschalige voorbeeld van landaanwinning en dijkbouw in de strijd tegen de zee hadden afgelegd: de Westfriese Omringdijk. Al in 1250 besloten Westfriese boeren hun dijkjes onderling te verbinden, tot in 1250 de dijkring gesloten was. Maar de BBQ en een koude douche waren zaterdag ongetwijfeld interessanter.

Zondag was het iets harder zwoegen. We staken via de Houtribdijk het water over naar het oogverblindende Lelystad. De wind trok aan en onweer rommelde over het water. De kopgroep zette een paar tandjes bij en leefde zich uit op het gladde asfalt. Hier en daar viel zelfs een druppel, waarna het weer drukkend warm werd. Om het onweer te ontvluchten, raceten we verder over de Oostvaardersdijk naar het nog mooiere Almere. We hadden voor de wind en waren binnen no-time zestig kilometer verder. Daarna volgde Muiden, en aan de horizon doemde Amsterdam weer op. De laatste twintig kilometer sloeg de wind ons dan eindelijk in het gezicht en moesten we toch behoorlijk buffelen.

Wat hier nou leuk aan was? Ooit vond ik fietsen over dijken het verschrikkelijkste wat er was. Nu vind ik het fascinerend. Misschien omdat ik iets meer context heb. Misschien omdat ik me nu besef hoe bijzonder dit landschap is. Maar ik denk dat het gezelschap toch doorslaggevend was voor het succes.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s