Wat als ik niet in het systeem pas? II

Terwijl mijn fietstassen me ongeduldig aanstaren tik nog snel een paar zinnen. Dit is een post waar ik al een paar dagen mee bezig ben omdat er wat radartjes in elkaar moeten grijpen. Door jullie er mee op te zadelen, krijg ik weer ruimte in mijn hoofd zodat ik me kan verheugen op de vakantie. Dus bedankt alvast. Nog even en dan klap ik de laptop dicht!

DSC05801Wat iedereen wel weet, maar wat toch nooit echt tot me doordrong
Iemand vertelde me deze week dat er drie typen mensen zijn: de nerd, de idealist en de spelleider. De nerd denkt dat alles verklaarbaar is en dat hij kan leren hoe de wereld werkt. De idealist weet al hoe de wereld werkt – of eigenlijk dat de wereld niet werkt – en is er van overtuigd dat iedereen liefde en vrede wil. En de spelleider lacht hen stiekem uit en maakt de wereld. Zijn regels zijn simpel: je moet een spelleider zijn om invloed te hebben. Spelleiders laten alleen spelleiders toe. En je hersenen moeten kicken op persoonlijk succes.

De spelleiders bouwen zo een systeem dat gebaseerd is op hun eigen gewin. Soms komt daar een mooie natuurbeschermingswet uit (niet omdat natuur zo belangrijk is, maar omdat je in de partij scoort met duurzaamheid) maar veel vaker zijn het kolencentrales en snelwegen. De nerds en idealisten laten zich graag door hen gebruiken in ruil voor een levensdoel en salaris. Zonder het echt door te hebben – ze geloven oprecht dat ze gewaardeerd worden. Maar tegelijkertijd knaagt er iets. Deze vriendelijke types zijn te naïef of idealistisch om het spel mee te kunnen spelen. Ze moeten steeds terug naar start of wachten tot iemand hen uit de put redt en begrijpen maar niet waarom de wereld zo vreemd is. Tot ze op een gegeven moment beseffen dat ze er totaal niet in passen.

Onbegrip
Ongemerkt verziekt het systeem heel wat levens. Een deel van de mensen ís het systeem. Er is ook een deel dat het licht heeft gezien en wie het allemaal niet zo veel doet. Het lukt ze om zichzelf te zijn ondanks alle eisen die aan ze gesteld worden. Maar de rest is ongelukkig, overspannen of iets in die trant. Ik ook, en ik snapte dat niet. Waarom wisten anderen wel hoe het leven werkt? En waarom kon ik dat niet? Wat was er mis met mij?

Het gevolg was dat ik me onbegrepen voelde en gefrustreerd was. Het was zo hardnekkig dat ik zelfs bij Tim, waar ik nota bene mee ben opgegroeid, dacht dat hij het leven wél begreep. En nog erger: dat hij van mij verwachtte dat ik hetzelfde kon. Zonder gedoe. Vervolgens frustreerde ik me ook daar over en creëerde mijn eigen dramatische wereld.

DSC04251Frustratie
Tijdens mijn traineeship kreeg ik dan ook een duidelijke opdracht mee: vind een manier om constructief met je frustratie om te gaan. Toch lukte dat nog niet omdat ik niet begreep waar mijn frustratie op gefundeerd was. Ik vond het onzinnig en dacht dat ik er van af moest. De ‘ik heb toch alles, wat zeur ik nou’-gedachte wees me steeds terecht.

Tot iemand me vertelde dat er drie typen mensen bestaan en het kwartje viel. Ik ben een deel van die nerd en een deel van die idealist, maar ik zal nooit bij de derde groep horen. Het systeem is niet op mijn principes gebouwd. Logisch dat ik er niet in pas! Misschien een open deur, maar ik miste hem steeds. En ik weet het, het is een ernstig beperkt en negatief wereldbeeld. Maar soms zie ik in zwart-wit meer dan in kleur.

Agressie
En dan is er eindelijk ruimte voor opluchting. Jezus, er is niets mis met mij. Ook het systeem kan ik niet de schuld geven, dat bestaat al zolang er mensen zijn.  Waar wel iets mis mee is, is de manier hoe ik er tot nu toe mee om ging. Agressief. Ik ketende mezelf misschien niet aan een kolencentrale, maar wel aan mijn eigen zelfkritiek. Ik moest óf beter mijn best doen om er bij te horen, óf me verzetten. Nu realiseer ik me voor het eerst dat ik helemaal niets met dat systeem hoef. Niet er bij horen en het niet veranderen. Ik mag dus ook lekker gefrustreerd blijven. Wat een bevrijding!

Acceptatie
Moet ik het dan maar accepteren? Ja. Maar niet op een ‘het heeft toch allemaal geen zin’-manier. Dat is frustratie in onderdrukte vorm, dus ook agressief. Ik heb het over accepteren op een ‘dat is klote, vervelend dat ik er zo’n last van heb’-manier. Dan voel ik me weer begrepen en dwarrelt het rotgevoel een beetje neer. Alleen zo, heb ik gemerkt, kan ik constructief denken. Voor wereldvrede en milieuvervuiling lijkt dat weinig verschil te maken. Tot je ziet dat uit de keten van onbegrip, frustratie en agressie onverschilligheid en destructie volgen. Maar dat is een verhaal op zich.

20160715_150116Werelddominatie
Misschien klink ik pessimistisch, maar mijn beeld van een vriendelijke wereld ligt niet aan diggelen. Toch ben ik er nog steeds een beetje kapot van. Vanwege die continue strijd om in de wereld te passen, de angst dat het nooit lukt waar anderen het prima lijken te kunnen. En de basale onrust omdat ik weet dat ik niet aan alle eisen kan voldoen. Maar tegelijkertijd helpt het me ook, want zo móet ik mezelf wel leren kennen. En dat is, voor zover ik kan overzien, de enige weg naar ware vrijheid en blijheid. Het systeem is mijn gevangenis en mijn escape. Ik heb de bug in het spel gevonden. Nu kan ik weer wat macht terugkapen.

Lees ook: Wat als ik niet in het systeem pas? I

 

Advertenties

2 reacties op ‘Wat als ik niet in het systeem pas? II

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s