Terug op de wilde weg

Mijn blog is terug naar zijn oorspronkelijke naam: de wilde weg. Omdat ik die heb teruggevonden. Het is het pad waarop je dingen doet die bij je horen, en je niet te veel laat leiden door de verwachtingen van anderen. Je moet er nog steeds werken voor je geld, en de afwas doen. Maar je mag ook wild zijn. Niet verwilderd en stoer, maar intuïtief en ongetemd, zonder teveel doen alsof. Omdat de wildernis (buiten en in jezelf), avontuur en magie belangrijker zijn dan succes en status.

Was ik dat kwijt dan? Ja, ik zal vertellen wat er gebeurde.

Ongeveer drie maanden geleden vond ik de wilde weg terug. Het begon op vrijdagochtend op een Perzisch tapijt. Er stond een liedje aan. Ed Sheeran of Rammstein. Ik droeg een jurk, het was warm en plakkerig en er waren nog wat mensen. We dansten willekeurig en vrij door de ruimte. Eerst ongemakkelijk, later uitbundig. Lichaamswerk. Voor mensen die alles al honderd keer bedacht hebben en toch niet verder komen met hun leven. Nou, daar paste ik goed tussen. Het was genieten.

’s Avonds liep ik in het donker het bos in. Er was een flauw licht van het gebouw achter me en de maan boven me. In een hoop bladeren vond ik een egel. Hij was in elkaar gekropen, een klein bolletje stekels, en keek me bang aan.
‘Hallo egel’, zei ik. Hij zei niks terug. Ik ging er een tijdje op mijn hurken naar zitten kijken, maar ik leek hem alleen maar banger te maken. Toen ik opstond, zag ik de poort, een raamwerk van steen met zo’n ouderwetse houten deur die je ook als wandsticker bij de IKEA kunt kopen. Maar deze was echt.

DSC02526
De poort

Het donker vouwde zich om me heen. Ik herkende de poort meteen. Ik heb er eerder voor gestaan. Ik heb er nog een essay over geschreven (hier) in het jaar nadat ik bij Tim weg was. Er hangt een groot krijtbord op, zodat ze iedere keer de tekst kunnen aanpassen. Het is een test. Er staat altijd wat je het allermoeilijkste vindt. Mijn tekst was nog hetzelfde: driehonderd meter naar links is een herberg. Als je toe bent aan een traditionele verbinding in de wereld van de volwassene wacht daar een warme maaltijd. Anders moet je alleen door deze poort gaan en je wilde weg vervolgen (graag je schoenen achterlaten en herinneringen meenemen).

De eerste keer was ik er met Jasper en ging ik voor de warme maaltijd. Maar op de terugweg was ik de poort kwijt. Misschien was het ook wel niet mijn weg, dacht ik toen. Ik probeerde een volwassen relatie te hebben. Het eten was goed en het bed was fijn, soms was ik gelukkig, maar ik had ook angstdromen. Dan werd ik midden in de nacht wakker, half huilend, half hyperventilerend. Daarna kwam de algehele vermoeidheid, de lusteloosheid en ten slotte had ik geen zin meer om te eten.

Dat het niet lukte, weet ik aan bindingsangst, faalangst, een tekort aan zelfliefde, egoïsme, vluchtgedrag. Als er maar een probleem was, dan was er ook een oplossing, dacht ik. De herberg lag vol met zelfhulpboeken, en ik kon daar mooi een tijd mee vooruit. Maar uiteindelijk was ik alleen nog maar teleurgesteld in mezelf. Achter die poort lag wél mijn weg, en ik had een belangrijk avontuur gemist, misschien wel het belangrijkste in mijn leven.

dsc07577
Als je heel erg gehecht bent aan je auto, zal er zoiets op de poort hangen

Door het dansen begon het eindelijk te dagen dat er soms dingen zijn die ik gewoon moet doen. Ook als het waarom onduidelijk is, het pijn doet of irrationeel lijkt. Toen ik opnieuw voor de poort stond, was het heel helder dat ik niet toe ben aan een traditionele verbinding in de wereld van de volwassene. Misschien later. Misschien over tien jaar. Maar nu niet. Ik haalde het niet in mijn hoofd om weer naar de herberg te gaan. Ik moest die wilde weg op.

Het afscheid van Jasper en mijn schoenen was verdrietig. Ik vind het nog steeds stom dat ik ze niet mee kon nemen. Maar het hoort erbij. En achter de poort was zo’n leuk houtsnipperpad dat door de mannen van het groenbeheer was gestort en uitgereden. Het onkruid was netjes gemaaid. Bij een oude, grijze vrouw ruilde ik een paar herinneringen voor een trompet en een boek met sprookjes. Wild hè? Straks kom ik in de bergen en zal het wel wat ruiger worden.

DSC03563
Mijn wilde zelf aan het uitlaten
Advertenties

Een reactie op “Terug op de wilde weg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s