Slapen met de deur open

Donderdag was ik dronken. Vrijdag brak. Zaterdag kookte ik voor 90 fietsers. Of nouja, ik sneed de groenten, en de chef deed het moeilijke werk. Overal waren mensen met mooie verhalen. De mijne verbleekten in het licht van de twee manen die aan de hemel stonden. Een koude, heldere nacht. Zondag zei iemand: ‘kun je hem dan niet opzoeken?’ Dat was na het kampvuur. ‘Nee, dat kan niet meer,’ zei ik. Ik fietste doodmoe naar huis, natte tent achterop, waarin ik met de deur open had geslapen zodat ik door het eerste zonlicht werd gewekt.

Dit wordt een onsamenhangend verhaal.

IMG_20180902_074652
Slapen met de deur open

Maandag zat ik aan een kom gewokte groenten, eindelijk weer wat gezonds, en herinnerde ik me een droom, of meer een visualisatie, want ik was nog wakker. Het is makkelijk om je dromen te vergeten als de wekker gaat, en je een half uur later in een ratelende tram zit met een intrigerend boek. Maar ik had ‘m weer. In mijn droom stond hij voor de ingang naar het dromenland. Die is niet verzonnen. Ik beeld me die elke avond in, dan slaap ik beter. Er is een soort ommuurde tuin, waar ik doorheen loop, en daarachter kom ik steeds wat anders tegen.
Hoi. Verbaasd.
Hoi.
Waarom ben je hier? Ik duwde het hek naar de tuin open om hem binnen te laten, maar hij volgde me niet.
Kijk maar op m’n blog. Ik moet gaan.
Maar…
Kijk maar.
Een schim, en hij was weg. Ik liet hem gaan.

Nu, een week later, keek ik eindelijk op het blog. Gitaar op schoot, tussen twee liedjes in. Nog een hapje eten. Zag ik mezelf daar in een wereld van kou en duisternis, waar alleen de sneeuw oplichtte, naast het dofrode licht van mijn hoofdlamp? Het moet er koud zijn, en toch voelde ik warmte. Niemand snapt dit, en voor deze keer maakt dat niet uit.

Ik hou ook van jou. Ik durf het bijna niet te zeggen, omdat ik bang ben dat het dan landt en versteent, of verstrikt raakt in een web van fijne draden, waarin eerder dingen verstrikt zijn geraakt. Maar het blijft zweven, het zweeft overal doorheen, en het is mooi om te zien hoe het vrij is en het nazomerse avondlicht weerkaatst.

IMG_20180903_184050

Morgen is het dinsdag. Ik moet een vergadering van vier uur voorzitten, met powerpoints en stropdassen die naar procesuitkomsten leiden. Er hangen gekleurde briefjes op de muur met aanwijzingen. Een speurtocht. Gelukkig heb ik nog steeds je kompas in mijn binnenzak.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s