Weglopen

Het gaat goed met me zo vlak voor vertrek. Ik zat vorige week ergens in Brabant in een zweethut, pikdonker, gloeiend hete stenen, zes liter water en emoties kwijtgeraakt, en toen kreeg ik zowaar zin om de sneeuw in te gaan.

Ik wilde een jaar geleden al weg. Nee, ik wilde vijf jaar geleden al weg. Voor het avontuur, de natuur en ook om liefdesverdriet te verwerken. Maar toch voelt nu als het juiste moment, zoals dat gaat met dingen waar je naartoe leeft en die je zo voorbereidt dat het vanzelf het juiste moment wordt. Op reis gaan is geen geïsoleerde periode van vier maanden iets anders doen, maar een hoofdstuk in een verhaal dat al lang begonnen is en voorlopig nog niet af is.

Het is een bekend verhaal, het gaat steeds weer over Tim, en toen kwam Jasper er bij. Het is ingewikkeld geworden, verdrietig, romantisch. Er is van alles gebeurd en daar tussendoor heb ik ook nog mezelf gevonden. En het enige dat ik nu wil, is de natuur in en schrijven.

Ik heb de afgelopen maanden vaak uit moeten leggen dat ik geen relatie wil. Dat ik niet iemand zoek die beter bij me past dan Jasper of Tim. Dat ik alleen ga, en dat er geen plan is voor daarna. Alleen ideeën en intenties. Voor mijn omgeving is het soms niet meer te volgen, maar het is heel simpel: er is nog geen ruimte voor iets nieuws. Ik wil het precies zoals het nu is, inclusief het gemis en het verlangen. Het oude liefdesverdriet, de magie die daar nog in zit en het nieuwe leven dat er onder vandaan komt. Op reis gaan voelt als een soort overgangsritueel. Niet dat ik als een ander mens terugkom, maar het geeft wel ruimte om verder te gaan.

44455911_292223801502408_2833765940968030208_n
Winterspullen testen en de laatste vergadering met De Wereldfietser voor vertrek

Dit weekend was ik in Enkhuizen om afscheid te nemen. Binnen een dag daalde de temperatuur ineens met tien graden. Muts vergeten, handschoenen vergeten. Shit, dacht ik, zo voelde kou. Bruine bladeren, het heeft al maanden niet echt geregend, de klok ging terug naar wintertijd. Straks barsten de buien los en wordt het echt koud. Dan gaat iedereen naar binnen en kom ik uit mijn schuilplaats. Zijn er dieren die een zomerslaap houden en in de winter wakker worden? Het wordt stil en mooi. Een bijzondere periode.

Ik ga op reis, zeg ik, maar zo voelt het niet. Ik loop weg. Ik ben al vaker weggelopen, maar dan in het klein. Retraites, een wandeling, een avond thuis. Weglopen is niet het tegenovergestelde van blijven. Het hoort bij blijven. Zoals het terugtrekkende water bij het getij hoort. Nu eb, straks is het weer vloed. Zo gaan die dingen. Iedereen weet dat het water niet weg is, dat er een omwenteling komt. Weglopen-terugkomen-blijven-weglopen-terugkomen. Weglopen voorkomt dat we moeten vluchten.

Ik kom weer terug. Ik heb steeds minder behoefte om alleen te zijn, steeds meer behoefte om samen met andere mensen iets betekenisvols op te bouwen. Maar dat komt als het daar tijd voor is. Eerst dit. Ik heb geen haast.

Het enige dat haast had, was een visum voor Rusland, zodat ik na de Noordkaap via Moermansk, Petrozavodsk en Sint-Petersburg naar Helsinki kan treinen. Ik vind het spannend omdat ik een periode van vier maanden niet kan overzien. Ik kan me niet voorstellen dat ik volgende week vertrek. Ik zal dan nog even mijn bagagelijst delen, want dat vinden sommige mensen leuk. En daarna blog ik gewoon door. Het schijnt dat ze in Zweden ook internet hebben.

Plaatsen
Geboekt, gepland, maar het kan nog alle kanten op
Advertenties

7 reacties op ‘Weglopen

  1. Mooi gezegd over weglopen en teruggaan, en dat dat anders is dan vluchten! Snap die behoefte helemaal, ook het deels alleen willen zijn :)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s