Via Rostock naar Zweden

Duitsland verdwijnt achter de opkomende zon, aan de andere kant verschijnt straks Trelleborg, in Zweden:

Ik ben de enige voetpassagier en ik mis mijn fiets. Want als voetpassagier moet ik steeds met bussen en trams vervoerd worden om ergens te kunnen komen. En dat geeft een hoop stres. Kaartlezen en zelf m’n weg vinden is relaxter dan dienstregelingen uitpluizen.

De afgelopen week zat ik nog in de Harz, in een trekkershut. Daar had ik het voor eerst sinds vorig jaar maart of zo weer echt koud. Zelfs in de hut met straalkachel was het maar een graad of vijf.

Het ontbijt, buiten:

En met muts, wanten en donsjas bij de kachel:

Is dat nou nog leuk? Ja, het was leuk! Als ik later groot ben, wil ik ook zo’n hut, om in te wonen.

Ik heb aardig wat kunnen schrijven en een moswandeling gemaakt. Dat is een boswandeling waarbij je elke minuut op je knieën zit om mos te fotograferen. Moet je kijken hoe genieten dat is:

Nadat ik uit de Harz wegtreinde, naar Rostock, dacht ik dat er drie hele vervelende dagen aan zouden komen van reizen, in hostels slapen en wachten tot ik aan de volgende wandeltocht kon beginnen. Maar Rostock bleek hip en alternatief. Overal barretjes, kunst, muziek, oude pakhuizen, fancy boekenwinkeltjes. Ik heb er niet echt een goede foto van, want ik had geen zin om foto’s te maken:

Mijn kamergenote reisde al 2,5 jaar door Midden-Europa om werkervaring als timmervrouw te verzamelen. Ze hoorde bij een soort gilde van handwerkers (timmermannen, dakdekkers, textielwerkers, steenhouwers, dat soort dingen) die één groot avontuur van hun leven maken door een paar leefregels te volgen, geïnspireerd op hoe het er in de Middeleeuwen aan toe ging. Ze hebben geen vaste woonplaats, nauwelijks bezittingen, behalve wat in een plunjezak past, geen telefoon, en ze mogen niet voor onderdak en vervoer betalen. Als ze op een nieuwe plaats komen, gaan ze op zoek naar werk in hun vakgebied. Wandergesellen heten ze, het is een fenomeen in Duitsland, maar er is geen goeie Nederlandse vertaling voor. De combinatie van ‘rondtrekken’ en het oude ‘gezel’ komt er in de buurt. De meesten doen het voor de vrijheid, om andere mensen te ontmoeten en voor het avontuur.

Ik ga wel gewoon wandelen, want ik zou al na drie weken een burn-out hebben van de hele tijd van andere mensen afhankelijk zijn en hostelkamers moeten delen. Maar ik vind het zo creatief, op avontuur in eigen land. Weer eens wat anders dan een jaar backpacken rond de wereld.


Nu wandel ik door Zuid-Zweden. En als het goed is wordt deze post automatisch gepubliceerd zonder dat ik mijn telefoon hoef aan te raken. Want ik heb zin om in de natuur te zijn, met een kaart en alleen een back-up GPS. Weer even offline net als in die goede oude tijd toen ik nog een simpele Nokia had.

Advertenties

Een reactie op “Via Rostock naar Zweden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s