Meer winter

Met de laatste sneeuw kwam er weer magie naar beneden. Eerst was er de zon. De Botnische Golf was bevroren. Over het ijs kon ik langs het riet lopen, een smal pad op, waar ik aan het einde een houten bouwwerk had gezien. Ik verwachtte een vogelkijkhut, maar het was een vrouwenbadhuis. Een bord op de deur: verboden voor mannen.

Badhuis was een groot woord. Het was een overkapping, met schotten, een soort omkleedruimtes met banken en een opening aan de kant van de zee. Grijsgeverfd, nepramen, krulletters. Een beetje Scheveningen anno 1900.

Het eerste dat ik zag toen ik naar binnen liep, was een man. Hij zat daar heel sexy met zijn thermokleding en zijn gezicht in de zon, ogen dicht. Ik ging aan de andere kant van een schot zitten, uit de wind. Voor het eerst in drie maanden was er niet alleen zon, maar voelde die ook warm. Net zoals op een ongewoon warme winterdag in Nederland deed ik mijn muts af en wanten uit. Een paar minuten later mijn jas. Daarna mijn trui. Op ski’s gleden er af en toe mensen over het ijs voorbij. In de verte zaten een paar silhouetten te ijsvissen. Zon, zee, strand. Na een halfuur trok ik mijn kleren weer aan want ik wilde niet verbranden.

De volgende dag stak ik met een veerboot diezelfde bevroren zee over naar Umeå in Zweden. Door het ijs varen was een grote droom. In het noorden is de Botnische Golf zo zoet dat hij elke winter dichtvriest. Een ijsbreker houdt de vaargeul open. Zodra die gepasseerd is, groeit er weer een dunne laag ijs aan, en de veerboot – zo’n log, stalen gevaarte – ploegt zich daar een weg doorheen.

De besneeuwde ijsschotsen leken op een appelkruimeltaart. Waar het ijs glad was en de schotsen uit elkaar dreven, was het net alsof ik van boven op een Nederlands polderlandschap keek. Dit was de mooiste kunst die ik ooit heb gezien. (Daar staat “kunst”, ja, geen “kust”.)

Umeå was een onverwacht vriendelijke stad, maar ik had een week op treintickets gewacht, dus ik wilde snel weg. Ik nam de trein naar Abisko, weer 700 kilometer naar het noorden over een spoorlijn die ik inmiddels kan dromen. Waanzin? Het was best leuk in de trein, en de omgeving werd steeds mooier. Daar was Lapland weer, met z’n grote bevroren meren en z’n kale bergen.

In Abisko ontmoette ik Erik, een vriend, en in plaats van dat ik in mijn eentje in een hotel vastzit, zitten we nu met z’n tweeën in een hostel vast. Het plan is om naar Narvik in Noorwegen te gaan en dan naar huis te reizen. Maar er is een sneeuwstorm, de treinen rijden niet, de weg is afgesloten. Er is hier een sauna en een winkel met veel calorierijk voedsel voor bergwandelaars, dus ik denk dat we het wel overleven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s