Het is best leuk om weer thuis te zijn

Ik werd weer wakker in mijn winterslaapzak. Tien minuten eerder had iemand foto’s van me gemaakt, toen ik nog ver weg was, warm ingepakt. Ik had geen zin om eruit te gaan. Van de opwinding had ik slecht geslapen. Er waren eenden, sterren, bloesembomen, nat gras. Het is zo luxe dat ik op reis vier maanden buiten ben geweest, en dat nu de lente begint en het buitenleven hier gewoon doorgaat.

Ik ben ruim zes weken terug, en sindsdien stort ik Instagram (miekiemieken) vol met weekendjes kamperen zodat mijn leven onverminderd dynamisch lijkt. Na de initiële luxe van mijn vertrouwde vrienden en mijn eigen huis, wakkerde de zin in het volgende avontuur alweer aan. Een ander soort avontuur. Ik heb nog nooit zoveel behoefte gehad aan sociale activiteiten. Ben nog nooit zo weinig alleen geweest, alsof ik wat in te halen heb.

Ik heb weer energie. De tijd van het alleen zijn om mezelf te vinden is een beetje gepasseerd, en nu heb ik zin om dingen samen te doen. Dat lijkt vanzelfsprekend, maar is verdomd moeilijk als introverte persoon, na 20 jaar relaties en zonder noemenswaardige sociale skills. Maar alleen daarom is het al de moeite waard. Hier valt een hoop nieuws te ontdekken.

56842607_403262023800876_4155302540151357440_n

Twee weken terug reed ik 180 kilometer met de fietsvakantievrouwen NL. Voor het eerst in korte broek, weer eens wat anders dan die sneeuwfoto’s, terwijl het ’s avonds nog vertrouwd koud was. Op de camping maakten we vuur. We kookten curry met rijst op een paar gasbranders. De volgende dag fietsten we naar Utrecht voor een bijeenkomst van vrouwelijke fietsreizigers met lezingen en kilo’s lekker eten. Soms hadden we het over de gevaren van het alleenreizen, de ongemakken van het vrouw-zijn, mannen en kinderen. Maar vaker ging het gewoon over derailleurs, stalen frames en gasbranders.

56951201_2376133905738393_6535503274483646464_n

Het afgelopen weekend had ik twee dagen cursus: oogsten uit de natuur op de Veluwe en eetbare planten in Tilburg. Tussendoor sliep ik op een natuurkampeerterrein bij Loenen. Het was een weekend vol leuke mensen met dezelfde rare hobby’s. Op de camping gebeurde iets atypisch. Na een hele dag socializen had ik geen behoefte om me in mijn tent te verstoppen, zoals normaal, maar om met de campingbeheerders bij het kampvuur te zitten. Terwijl de mannen wilde zwijnen gingen spotten (de 21e eeuwse variant van zwijnen slachten), hield ik met de vrouwen het vuur levend (de afgelopen 10.000 jaar niks veranderd).

56468294_2246727452249277_3953494241799307264_n

Op zondagavond belandde ik in een soort comateuze toestand in bed omdat ik veel te veel gedaan en veel te weinig geslapen had. Maar ik ben wel blij, zo, en de boel komt straks vanzelf weer in balans.

Het kost nog steeds energie, maar het is niet zo ingewikkeld als ik dacht. Als ik dingen doe die bij me passen, heb ik minder behoefte om leuk gevonden te worden. Dat haalt een hoop druk van het sociale gebeuren, waardoor ik eindelijk begin te begrijpen wat ‘gezellig samenzijn’ en ‘ontspannen’ betekenen. Er kwamen de afgelopen weekenden drie dingen bij elkaar waar ik heel hard naar verlang, en waarvan ik dacht dat ik daar alleen maar in mijn eentje of in een relatie bij kon: (1) de magie van het buitenleven, (2) dat leven delen, en (3) het gevoel dat ik ergens bij hoor. Het is best leuk om weer thuis te zijn.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s