De magie in een storm

Het is moeilijk uit te leggen dat er magie in een storm zit. De afgelopen week was het guur buiten. Bij collega’s waaiden de dakpannen van het dak, de treinen reden niet, kelders liepen vol water. In onze plaatselijke klimhal was het dak op drie plaatsen lek en stroomde het water in modderige stroompjes langs de wand naar beneden. Het was een beetje een zootje in de gewone wereld.

Toch zit er magie in een storm. Je voelt het in een plotselinge onbedwingbare behoefte om uit te gaan waaien op het strand of onderweg naar huis in je toch al doorweekte regenpak door een diepe plas te scheuren. Soms houd een storm je angstvallig binnen, soms roept een storm je naar buiten.

In Rotterdam stuwde storm Ciara het hoogwater deze week lekker op. De Nieuwe Maas klotste gezellig over de kades, er moesten wat auto’s worden weggesleept en mijn dagelijks woon-werkroute was een rivier geworden. Vanaf ons waterschapskantoor op de dijk stond iedereen – vaker uit fascinatie dan uit noodzaak – de boel nauwlettend in de gaten te houden. Ik had er wat moeite mee om voor het raam te staan, het water te zien stijgen, maar niets te voelen. De wind joeg grote golven tegen de dijk, zonder geluid, zonder dat ik door rukwinden omver werd geblazen, en op een gegeven moment trok ik het niet meer en ging ik weg om bij het laatste daglicht met mijn voeten in het water te kunnen staan.

Datzelfde gevoel kwam een paar dagen later terug toen Ciara ging liggen en storm Dennis het land binnenraasde. Vroeger gingen we met storm de dijk op, hangen tegen de wind en kijken hoe de golven het zeewier van de zetstenen trok. Lange tijd heb ik niks met wilde golven gehad, maar nu drong zich weer de behoefte op om naar de kust te gaan en de wind te voelen. Ik zag mijn kans schoon toen we in de trein naar mijn ouders zaten. In Hoorn stapten we uit en fietsten in het aardedonker over de Markermeerdijk naar Enkhuizen. Het was precies zoals ik me van vroeger herinnerde. De golven spatten onderaan de dijk uit elkaar, verstoven in de wind en sproeiden over me heen. Het kostte grote moeite om de fiets en mezelf in bedwang te houden.

Toen ik verzadigd was van golven kwam de regen. Het was hondenweer. Wie geen auto heeft, moet afzien, maar wordt ook sterk. Na het dijkenavontuur fietsten we naar opa&oma, waar we als verzopen katten aan de thee met appeltaart zaten. Niemand snapte er wat van. Het lijkt waanzin. Maar dat is het niet. Er zit energie in een storm. Als je er teveel van neemt, ga je stuk. Als je er te weinig van neemt, ga je slaapwandelen. Als je er precies genoeg van neemt, kun je bergen verzetten.

 

2 gedachten over “De magie in een storm

Voeg uw reactie toe

  1. Ik heb me vandaag ook kletsnat laten regenen in de Kennemerduinen. Totaal doorweekt en nog verdwaald ook. Maar zo fijn om dan toch aan te komen en warme soep te krijgen. En mijn nieuwe Goretex schoenen hadden mijn voeten warm en droog gehouden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: