Normaal

We staan aan de rand van Normaal om over de verdorde velden uit te kijken. Dicht bij de grond één bloem, een narcis, de eerste van het jaar. God zit er in. Met lange gevlekte poten en een bruin lijf deze keer. Ik had hem sinds het begin van de crisis niet gezien, maar hij... Lees verder →

De lente in huis (#natureisourhome)

Ik schrijf zelden over actualiteit, omdat actualiteit altijd hetzelfde voelt. Een president zegt iets stoms, de economie groeit niet hard genoeg, de natuur wordt vernield, repeat. Het raakt me wel, soms voel ik me aangesproken. Maar het heeft niet echt impact op mijn leven. Ik dacht dat corona ook niet echt impact zou hebben op... Lees verder →

Boeken: Verbeelding in de Russische bossen

Ik kreeg het boek Foon, van Marente de Moor, via de post met een kaartje van mamma. 'Hier alvast wat inspiratie voor koude oorden.' De kaft ziet er dreigend uit, een donker houten huis tussen zwarte bomen. Het Wereldnatuurfonds noemt het een verhaal vol geluiden uit de oerwereld. En de roman kreeg de Jan Wolkers... Lees verder →

De magie in een storm

Het is moeilijk uit te leggen dat er magie in een storm zit. De afgelopen week was het guur buiten. Bij collega's waaiden de dakpannen van het dak, de treinen reden niet, kelders liepen vol water. In onze plaatselijke klimhal was het dak op drie plaatsen lek en stroomde het water in modderige stroompjes langs... Lees verder →

Minimalisme: leven in eenvoud

Minimalisme is populair geworden. De media lopen over van ontspullen en onthaasten. Met de simpele boodschap: minder bezitten en minder moeten is meer leven. Het heeft levens getransformeerd, mensen bevrijd maar ook een hoop kritiek gezaaid. Want wat voor de één een bewuste manier van leven is, is voor de ander een elitaire hobby. Voor... Lees verder →

Boeken: eenvoud als oplossing voor het milieuprobleem

Het klimaat- en milieuprobleem lijkt een onoplosbaar monster. De wereld protesteerde afgelopen week. Vrijdag staakten we in Den Haag met zo'n 30.000 man. Langzaam verandert er wat, maar is het snel genoeg? Business as usual gaat door. En dat betekent dat er in 2050 meer plastic in de oceanen zit dan vis, landbouwopbrengsten blijven dalen... Lees verder →

Slimme mensen twijfelen continu

Voor het eerst was ik trots op wie ik ben. Gisteravond in bed. Ik was te moe om wakker te blijven want ik had honderd kilometer gefietst. Het kwam niet door het fietsen. Ik was niet trots omdat ik zo goed fietsen kan, of iets slims had gezegd, of omdat ik een leuk shirt aan... Lees verder →

Wonen in de Randstad

Ik wilde thuis zijn. In de zon met de balkondeur open, schrijven, tot de rust en eenvoud er bij neervielen. Maar in Lapland, ver weg van alles wat druk, lawaaiig, vies en ingewikkeld is, was ik de Randstad vergeten. Die rare Randstad, los van de wereld en tegelijkertijd er middenin. In februari kwam ik terug... Lees verder →

Boeken: Het landschap van de geest

Er is een landschap van oude wegen die sporen in de geest achterlaten. Je ziet ze niet, of niet altijd. Het landschap, de wegen, de sporen en de geest. Tot je er op let, of iemand het aanwijst. Dan gebeuren er magische dingen. Ik denk aan Schotland, een voorbeeld. Op de Buiten-Hebriden kwam ik voor... Lees verder →

Het is best leuk om weer thuis te zijn

Ik werd weer wakker in mijn winterslaapzak. Tien minuten eerder had iemand foto's van me gemaakt, toen ik nog ver weg was, warm ingepakt. Ik had geen zin om eruit te gaan. Van de opwinding had ik slecht geslapen. Er waren eenden, sterren, bloesembomen, nat gras. Het is zo luxe dat ik op reis vier... Lees verder →

Buiten in het donker

In de polder, vlak voor zonsondergang. Ik ben al tien eenden tegengekomen die op zijn kop in het water hangen. Mensen zijn schaars. De stadsregio Rotterdam heeft 1,2 miljoen inwoners, maar in het donker zijn ze hier niet. Ook de straatverlichting ontbreekt. Tussen Schiedam, Delft en het Westland liggen kilometers aan onverlichte fietspaden. En als... Lees verder →

Thuiskomen na vier maanden winterreis

Vier maanden is kort. Het was zo voorbij. En toch zag de wereld er heel anders uit toen ik thuiskwam. Omdat ik dat in real life niet zo een, twee, drie onder woorden kan brengen, heb ik alvast de vragen beantwoord die iedereen straks gaat stellen: 1. Wat was het hoogtepunt? Het bivakkeren in Pyhä... Lees verder →

Van hoog naar laag

Op de vloer ligt koud linoleum zonder kleedje. Er drupt ijs van mijn sneeuwschoenen. Na een high komt vaak een low. Mijn emotionele low valt deze maand samen met mijn hormonale low, en het voelt alsof een zware zonsverduistering door me heen trekt. Er waren een paar dingen waar ik me op verheugd had: een... Lees verder →

Een liedje voor een blikje cola

Treinstations in Scandinavië hebben altijd verwarmde wachtruimtes. Dus daar zitten niet alleen reizigers, maar ook zwervers, alcoholisten en andere mensen die niet echt ergens naartoe kunnen. Dat wist ik omdat ik ook nergens naartoe kon. Ik had al twee uur bij de Espressobar gezeten, en daar werd ik weggekeken. Ik was ziek en ik had... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑