Het landschap van de geest

Er is een landschap van oude wegen die sporen in de geest achterlaten. Je ziet ze niet, of niet altijd. Het landschap, de wegen, de sporen en de geest. Tot je er op let, of iemand het aanwijst. Dan gebeuren er magische dingen. Ik denk aan Schotland, een voorbeeld. Op de Buiten-Hebriden kwam ik voor... Lees verder →

Lichtgewicht wandelen: Osprey Tempest 40 L

Op mijn 10e was ik al into lichtgewicht backpacken. Ik maakte paklijsten en haalde survivalboeken uit de bibliotheek. Op een vroege zondagmorgen gooide ik een rugzak uit het raam en sloop met mijn neef het huis uit. De wereldreis ging over de dijk, langs de haven en via de kerk weer terug. We hadden iets... Lees verder →

Het is best leuk om weer thuis te zijn

Ik werd weer wakker in mijn winterslaapzak. Tien minuten eerder had iemand foto's van me gemaakt, toen ik nog ver weg was, warm ingepakt. Ik had geen zin om eruit te gaan. Van de opwinding had ik slecht geslapen. Er waren eenden, sterren, bloesembomen, nat gras. Het is zo luxe dat ik op reis vier... Lees verder →

Buiten in het donker

In de polder, vlak voor zonsondergang. Ik ben al tien eenden tegengekomen die op zijn kop in het water hangen. Mensen zijn schaars. De stadsregio Rotterdam heeft 1,2 miljoen inwoners, maar in het donker zijn ze hier niet. Ook de straatverlichting ontbreekt. Tussen Schiedam, Delft en het Westland liggen kilometers aan onverlichte fietspaden. En als... Lees verder →

Lichtgewicht reizen: eetbare natuur

Ik mis het wandelen. De computer roept, niet alleen op het werk, maar ook als ik thuis ben, want er is ineens weer zoveel leuks te doen, zoals eindeloos reviews over lichtgewicht brandertjes lezen. Het liefste trek ik met niks de natuur in, want meer eenvoud is meer magie, maar dat is een romantisch idee,... Lees verder →

Thuiskomen na vier maanden winterreis

Vier maanden is kort. Het was zo voorbij. En toch zag de wereld er heel anders uit toen ik thuiskwam. Omdat ik dat in real life niet zo een, twee, drie onder woorden kan brengen, heb ik alvast de vragen beantwoord die iedereen straks gaat stellen: 1. Wat was het hoogtepunt? Het bivakkeren in Pyhä... Lees verder →

Van hoog naar laag

Op de vloer ligt koud linoleum zonder kleedje. Er drupt ijs van mijn sneeuwschoenen. Na een high komt vaak een low. Mijn emotionele low valt deze maand samen met mijn hormonale low, en het voelt alsof een zware zonsverduistering door me heen trekt. Er waren een paar dingen waar ik me op verheugd had: een... Lees verder →

Twintig uur bij -20

Ik ben al een tijdje in nationaal park Pyhä-Luosto. Als ik uit mijn huisje stap, loop ik tegen een rots aan. Het is een afgeronde piek die de helft van de tijd in de wolken zit, met daar omheen smeltwatervlaktes en moeras. Als het helder is, kan ik tot in Rusland kijken. Het lijkt dan... Lees verder →

Een liedje voor een blikje cola

Treinstations in Scandinavië hebben altijd verwarmde wachtruimtes. Dus daar zitten niet alleen reizigers, maar ook zwervers, alcoholisten en andere mensen die niet echt ergens naartoe kunnen. Dat wist ik omdat ik ook nergens naartoe kon. Ik had al twee uur bij de Espressobar gezeten, en daar werd ik weggekeken. Ik was ziek en ik had... Lees verder →

Schrijven in de Harz en met de boot naar Zweden

Duitsland verdwijnt achter de opkomende zon, aan de andere kant verschijnt straks Trelleborg, in Zweden: Ik ben de enige voetpassagier en ik mis mijn fiets. Want als voetpassagier moet ik steeds met bussen en trams vervoerd worden om ergens te kunnen komen. En dat geeft een hoop stres. Kaartlezen en zelf m'n weg vinden is... Lees verder →

Duitsland: In de Harz over de Hexenstieg

Ik ben vertrokken, dus het moeilijkste zit er op. Eerst een korte retraite, veel gegeten, goed geslapen, maar eigenlijk zat ik gewoon te wachten tot het echt begon. Ik wilde lopen, dan was ik van de onzekerheid af of dat wel zou gaan. Want mijn been brandde als een kampvuur van mijn veel te zware... Lees verder →

Weglopen

Het gaat goed met me zo vlak voor vertrek. Ik zat vorige week ergens in Brabant in een zweethut, pikdonker, gloeiend hete stenen, zes liter water en emoties kwijtgeraakt, en toen kreeg ik zowaar zin om de sneeuw in te gaan. Ik wilde een jaar geleden al weg. Nee, ik wilde vijf jaar geleden al... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑